در خود يافته‌اند و بر بيدادى زشت و ظالمانه دست مىيازند ؛ آيا اميرمؤمنان ( عليه السلام ) در اين شرايط مىتواند فرمان شكيبايى پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) را فراموش كند و با تكيه بر دليرى و توانايىاش پاسخ آنان را با شمشير عدالت بدهد ؟ روشن است كه هرگز ؛ به برخى از روايات رسيده در اين مورد بنگريد . از جمله آن روايات ، اين است كه « سُليم بن قيس » در كتاب خويش چنين آورده است : « ثُمَّ أَقْبَلَ ( صلى الله عليه وآله ) إبْنَتَهُ فَقالَ ( صلى الله عليه وآله ) : أنْتِ أَوَّلُ مَنْ يلحقنِى مِنْ أَهْلِ بيْتِى وَ أنْتِ سَيِّدةُ نِساءِ أهْلِ الْجَنَّة ، وَ سَترِيْنَ بَعْدِى ظُلْماً وَ غَيْظاً حَتّى تُضْربِى وَ يُكْسَرُ ضِلعٌ مِنْ أضْلاعِكَ ! لَعَنَ اللهُ قاتِلكِ . . . » ؛ « 1 » آن‌گاه پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) روى به‌سوى دخترش حضرت فاطمه زهرا ( عليها السلام ) نمود و با اندوهى جانكاه فرمود : فاطمه جان ! تو نخستين فرد از خاندانم هستى كه به من خواهد پيوست . دخترم ! تو سالار بانوان بهشت هستى و با اينوصف پس از من ظلم و دشمنى سختى خواهى ديد ، تا جايى كه تو را كتك مىزنند و يكى از دنده‌هايت شكسته مىشود ! خداى قاتل تو را لعنت كند . . . در ادامه روايت آورده است كه سپس آن حضرت رو به اميرمؤمنان ( عليه السلام ) نمود و فرمود :

--> ( 1 ) - كتاب سليم بن قيس / 427 ؛ احتجاج طبرسى / ج 1 / ص 111 ؛ الغيبة / ص 193 .